ใครที่รู้จักกับพี่ก้อยจะรู้ดีว่าพี่ก้อยเป็นคุณแม่ที่รักลูกมากๆๆๆ ...ซึ่งจะว่าไปแล้วการเลี้ยงลูกก็ไม่ใช่เรื่องง่าย แต่พี่ก้อยก็มีวิธีเลี้ยงลูกโดยลำพังแต่ทำให้น้องเกื้ออบอุ่นอย่างเต็มที่ได้ไม่ยาก

               “พี่จะบอกว่าเรารักเขาทุกวัน และทำให้เขารู้สึกว่าเรารักเขาเสมอ แม้จะเป็นเวลาที่เขาทำตัวไม่น่ารัก พี่กอดลูกมากกว่าตีลูก พี่กระซิบบอกเขาว่า แม่รักลูกนะ มากกว่าที่จะตะโกนหรือตะคอกด้วยอารมณ์โกรธ พี่ชมว่าเขาเก่งแม้เรื่องที่เขาทำจะเป็นเรื่องเล็กน้อย ทั้งหมดนี้เป็นวิธีเลี้ยงลูกแบบธรรมดาๆ ที่คุณแม่ทุกคนทำได้ค่ะ”

               คนที่ติดตามอ่านงานเขียนของพี่ก้อยเป็นประจำคงจะทราบดีว่าพี่ก้อยมีผลงานออกมาแล้วเยอะมากๆ มากจนน่าตกใจว่าในชั่วเวลาเพียงเท่านี้...ทำไมถึงได้มีหนังสือที่มาจากปลายปากกาของตัวเองเยอะจัง

               “พี่เข้าสู่วงการนักเขียนมาได้เกือบ 5 ปีแล้วค่ะ นับถึงตอนนี้ก็มีผลงานมามากกว่า 50 เล่ม ที่เห็นว่าเยอะก็เพราะว่าพี่เลือกลาออกจากงานมาเขียนหนังสืออย่างเดียว เลยต้องสร้างวินัยให้ตัวเอง คือทุกวันต้องทำงาน ทำนิดทำหน่อยก็ขอให้ได้ทำ มีอยู่ช่วงนึงลองไปเปิดสำนักพิมพ์เอง ชื่อสำนักพิมพ์ New Age แต่ก็ทำได้เดี๋ยวเดียว ต้องยอมรับว่าไม่ถนัด รายละเอียดมันเยอะ ทำเร็ว เลิกเร็ว ส่วนหนังสือเล่มที่ชอบเป็นพิเศษนี่ตอบไม่ถูก เพราะพี่รักหนังสือทุกเล่มที่เขียน รักไดอารี่ทุกเล่มที่เขียน รักสมุดบันทึกทุกเล่มที่มี แม้บางเรื่องจะไม่ได้ตีพิมพ์ก็ตาม”

               และถ้าใครที่สังเกตคงจะเห็นอีกว่างานของพี่ก้อยจะมีสไตล์และแนวทางในการเขียนในแบบที่เป็นของตัวเองค่อนข้างชัดเจน จนเราเองก็อดสงสัยไม่ได้ว่าพี่ก้อยไม่คิดอยากเขียนงานแนวอื่นๆ กับเค้าบ้างหรือ?

               “นิยายหรือคะ? พยายามแล้วค่ะ แต่ไม่เป็นผล สุดท้ายจึงเลือกเขียนสิ่งที่ตัวเองถนัดและพัฒนาจากจุดนั้นดีกว่า พี่เชื่อว่าเวลาทำอะไรที่ไม่เป็นตัวเอง มันจะออกมาไม่สวยงามเท่าไหร่”

              การเขียนงานอย่างต่อเนื่องย่อมต้องใช้แรงบันดาลใจมหาศาล...และหนึ่งในแรงบันดาลใจเหล่านั้นของพี่ก้อยก็คือคนอ่านนี่แหละ
               “หนังสือที่พี่เขียนส่วนใหญ่จะเป็นแนวให้กำลังใจ แรงหนุนให้ทำเล่มต่อไปก็คือนักอ่านที่อ่านหนังสือแล้วเขารู้สึกดีขึ้น ทุกวันนี้พี่ได้เพื่อนที่น่ารักเพิ่มขึ้นเยอะมาก นักอ่านบางคนเขียนจดหมายมาบอกว่าตัวหนังสือของพี่เป็นกำลังใจให้เขา ส่วนพี่ก็อิ่มกับกำลังใจที่นักอ่านส่งกลับมาให้พี่ ส่งกันไป ส่งกันมาอย่างนี้แหละค่ะ”

               นอกจากพี่ก้อยจะเป็นนักเขียนแล้ว...พี่ก้อยยังเป็นนักเดินทางตัวยงอีกด้วย

               “เริ่มได้เที่ยวจริงๆ จังๆ ก็ตอนออกจากงานประจำมาเขียนหนังสืออย่างเดียวนี่แหละค่ะ พอเกื้อปิดเทอมเมื่อไร ก็ออกเดินทางเลย เลือกเที่ยวเมืองไทยก่อน แล้วก็ลองไปดูโลกมุมอื่นบ้าง ใกล้ๆ แบบที่กระเป๋าเราพอจะรับไหว อย่างเช่น อินเดีย เนปาล จีน แล้วก็ค่อยๆ เขยิบออกไปเรื่อยๆ”

               และก็ไม่เพียงแต่ตัวเท่านั้นที่เดินทาง...ล่าสุดหัวใจของพี่ก้อยก็ได้ออกเดินทางอีกรอบด้วยเช่นกัน

                “เป็นมนต์รักไอซีคิวค่ะ หลังจากที่รู้จักกัน ก็เดินทางด้วยกันบ่อย ทั้งในเมืองไทย ทั้งประเทศโหดๆ อย่างอินเดีย และอื่นๆ เรียกว่าเพื่อนชีวิต เพื่อนเดินทางจะดีกว่า เพราะเราตกลงกันว่าจะเดินทางท่องโลกด้วยกันไปจนแก่เฒ่า ตอนนี้พี่ก็ย้ายมาอยู่เยอรมันแล้ว เอาน้องเกื้อมาด้วย แต่ไม่ต้องห่วงนะคะ ยังไงพี่ก็จะยังเขียนหนังสือไปเรื่อยๆ และจะกลับไปเมืองไทยเรื่อยๆ ด้วย”

               และแม้ตัวจะอยู่ไกล...แต่พี่ก้อยก็ยังฝากคำห่วงใยสั้นๆ มาถึงแฟนนักอ่านว่า

               “ใช้ชีวิต อย่ายอมให้ชีวิตใช้นะคะ”

               ส่วนคนที่อยากจะรักปากกาเป็นอาชีพอย่างพี่ก้อย...คำแนะนำสั้นๆ นี้น่านำไปใช้เป็นอย่างยิ่งเลยล่ะ

               “ลงมือเลยค่ะ!”

               ปล. ขอแสดงความยินดีกับการเดินทางครั้งใหม่ของพี่ก้อยด้วยนะคะ ^__^ ..