ภาคินัย...ผู้ชายปากจัด

          จะเขียนหนังสือสักเล่มมันก็ย่อมต้องมีแรงบันดาลใจ จะเป็นอะไรก็ว่ากันไปแล้วแต่บุคคล แต่กับเขาคนนี้ไม่ต้องไปหาที่ไหนไกล ก็แค่ดูจากข่าวสารและคนรอบกาย ก็สามารถเขียนเรื่องราวได้มากมายแล้ว

          “แรงบันดาลใจของผมคือสิ่งแวดล้อมทั่วไปครับ ผมชอบดูข่าวและกระแสนิยมของคน อย่างตอนเขียนความรักกัดขาก็ตอนที่เห็นเพื่อนมันบ้าผู้หญิงอย่างหนักไม่ลืมหูลืมตา ตอนเขียนไข้หวัดหมาก็เพราะเห็นข่าวเด็กสมัยนี้มันชอบบ้าทำอะไรตามกันก็ไม่รู้ ส่วนสุนัขบุรุษก็จากที่อ่านหนังสือที่เค้าเขียนด่าผู้ชายกันหลายๆ เล่มน่ะครับ บางทีอ่านแล้วก็รู้สึกว่ามันโอเวอร์ไปหรือเปล่า ผู้ชายมันเลวร้ายขนาดนั้นเลยเหรอ เลยลองมาเขียนกัดผู้ชายกันเอง เหมือนเพื่อนกัดเพื่อนดูบ้าง เลยออกมาอย่างที่เห็นนี่แหละครับ ขำๆ น่า...อย่าคิดมาก”

          แล้วเวลาในการผลิตงานของเขาก็สั้นมาก...มากจนไม่น่าเชื่อเชียวล่ะ

          “เล่มแรกๆ ใช้เวลาในการคิดและเขียนค่อนข้างนาน ประมาณสองเดือน แต่เล่มหลังๆ นี่สองอาทิตย์ก็เสร็จแล้ว นิยายก็ประมาณหนึ่งเดือนนิดๆ คือผมเป็นคนคิดไว พิมพ์ไวน่ะครับ เอ่อ....แต่ตัวผิดเพียบ ต้องตามกลับมาแก้อีกรอบ โดนทางสำนักพิมพ์ไล่ไปซื้อพจนานุกรมมาใช้ตลอด ฮ่าๆๆ”

          มีงานออกมาอย่างสม่ำเสมอแบบนี้...คงสงสัยกันล่ะสิว่าเอาเวลา(ว่าง) ที่ไหนมาเขียนนัก

          “ผมไม่ได้ทำงานประจำครับ ทุกวันนี้นอกจากทำตัวไร้สาระไปวันๆ แล้ว ผมก็ยังคงตั้งหน้าตั้งตาเขียนหนังสือต่อไปให้ดีที่สุด เขียนทุกวันจนให้มันเคยชิน แล้วก็มีเขียนบทละครโทรทัศน์อยู่ที่บริษัทเรด ดราม่าในเครือบริษัทอาร์เอสด้วย แต่ก็ไม่ได้ทำประจำเหมือนกันครับ ทำๆ หยุดๆ แล้วแต่อารมณ์ที่เขาจะจ้าง เมื่อก่อนเคยเขียนคอลัมน์อยู่แอมไฟน์แมกกาซีน แต่ตอนนี้หนังสือปิดตัวไปแล้ว แต่ถ้าว่างๆ ก็เขียนเรื่องสั้นส่งนิตยสารต่างๆ บ้าง"

          ว่างจัดเป็นปกติแบบนี้นี่เองจึงมีเวลาไปพบปะนักอ่านของตัวเอง(และของชาวบ้าน!) ที่งานมหกรรมหนังสือเป็นประจำทุกปี

          “เวลามีงานมหกรรมหนังสือ ทางสำนักพิมพ์ไปออกบูธ ผมจะชอบไปทำตัววุ่นวายกับสำนักพิมพ์เค้า แล้วพอมีคนรู้ว่าผมเป็นนักเขียนเค้าก็มาขอลายเซ็นมาขอถ่ายรูปด้วย ซึ่งผมคาดว่าน้องเค้าคงจะเอาไปกันผีน่ะครับ ฮ่าๆๆ หลายคนบอกว่าผมปากจัดดี อ่านแล้วสะใจ มีน้องผู้หญิงคนหนึ่งอ่านไข้หวัดหมาของผมแล้วบอกว่าพี่ทำให้หนูไม่อยากกินยาลดความอ้วนเลยเพราะผมบอกเกี่ยวกับโทษของมันในหนังสือ และมีน้องอีกคนหนึ่งแอดเข้ามาคุย msn. กับผม บอกว่าอ่านหนังสือผมตั้งศูนย์ประชุมแห่งชาติสิริกิติ์ฯ จนถึงบ้านไม่วางเลย ซึ่งผมก็ดีใจนะครับที่มีคนชอบ ดีใจกว่าตอนได้เห็นหนังสือเป็นรูปเล่มซะอีก ยังไงขอบคุณนะครับสำหรับคนที่ติดตามผลงานของผมมาตลอด ไม่ว่าจะซื้อเอง เพื่อนยุ ผมบังคับ หรือมีอะไรดลใจเข้าฝันให้ไปซื้อก็แล้วแต่ ทุกคนคือกำลังใจของผม ยังไงก็รักผมน้อยๆ แต่นานๆ นะครับ เหอๆๆ”

          ครั้นถามว่าตัวจริงปากจัดแบบที่เขียนไหม...เขาก็ยอมรับแต่โดยดี ไม่มีส่ายหน้า

          “ถุ ถุ ถูกต้องนะคร๊าบบบ ผมเป็นคนปากไม่ค่อยดีจริงๆ แต่ก็ไม่ใช่เรี่ยราดนะ ผมจะดูสถานที่ เวลาและบุคคลด้วย ถ้าไม่สนิทกันจริงๆ ผมก็จะพูดจากันแบบธรรมดา แต่ถ้ารู้จักกันแล้ว ผมกัดไม่ปล่อย เอาให้ตายกันไปข้าง แต่ที่ทำไปน่ะเพราะรักนะครับ ไม่รักจริงไม่กล้ากัดหรอก”

          รักจัดจึงกัดเจ็บ...แต่ถ้าโดนชกจนต้องเอาหน้าไปให้หมอเย็บ ก็อย่าหาว่าไม่เตือนละกันเน้อ...ภาคินัย!!!

-------------------------------------------