ภาคินัย...ผู้ชายปากจัด

          เห็นด้วยไหมว่า...ไม่ว่าใครก็ชอบที่จะฟังถ้อยคำที่ไพเราะและหวานหูกันทั้งนั้น รวมไปถึงการได้อ่านก็เช่นกัน ภาษาสวยๆ ถ้อยคำดีๆ มักจะมีอิทธิพลต่อหัวใจของเราในทางที่ดีมากกว่า

          แต่ตัวหนังสือของ “ภาคินัย” เจ้าของผลงานการเขียน ความรักกัดขา(วันที่หมาติดปาก), ไข้หวัดหมา, รักจัดกัดเจ็บ และ สุนัขบุรุษ(ที่สุดในโลก) อาจจะทำให้ความจริงในข้อนี้ไม่ถูกไปซะทีเดียว เพราะภาษาง่ายๆ ถ้อยคำที่เผ็ดร้อน ค่อนไปในทางคนปากจัดเท่านั้นที่จะเขียนได้ กลับทำให้คนอ่านส่วนใหญ่ไม่รู้สึกว่ามันจะส่งผลทางลบให้กับหัวใจ เพราะเมื่ออ่านไป ได้หัวเราะไป หัวใจเราก็ยิ้มได้ไม่แพ้กัน

          และวันนี้เราจะไปทำความรู้จักกับผู้ชายปากจัดคนนี้ค่ะ

          “สวัสดีครับ ผมชื่อ ภาคินัย กสิรักษ์ อายุ 24 ปี มีชื่อเล่นว่า แอมป์ จบการศึกษาจากคณะมนุษยศาสตร์จากมหาวิทยาลัยรามคำแหง เป็นคนสุโขทัยโดยกำเนิดครับผม”

          นามปากกาของเขาเป็นชื่อเดียวกับชื่อจริง และชื่อเล่นของเขาก็เป็นชื่อเดียวกับอีกนามปากกาด้วย

          “ภาคินัย จะเป็นนามปากกาในส่วนของพ็อคเก็ตบุ้คที่เป็นฟิวส์งานในแบบปากจัดน่ะครับ แต่ผมจะมีอีกนามปากกาก็คือ แอมป์ ซึ่งมาจากชื่อเล่นผมเอง ที่ผ่านมาก็มีหนังสือกลอนของริมทะเลครับ ชื่อ ฉันอยากได้ความรักจากใครสักคน ซึ่งงานจะฉีกแนวไปเลย เป็นฟิวส์ที่ออกหวานๆ โรแมนติกนิดๆ เข้ากับผมมากๆ(หัวเราะ)”

          นี่เป็นหนึ่งในนิสัยของเขา...นั่นคือถามหนึ่งคำ ตอบสิบคำ!!

          “ผมเป็นคนรักการอ่านครับ ตอนเด็กๆ เริ่มจากอ่านการ์ตูนพวกขายหัวเราะ มหาสนุก แล้วก็ค่อยๆ หันมาอ่านนั่นอ่านนี่ตามพ่อกับแม่ บ้านผมมีนิสัยรักการอ่านทั้งบ้านซึ่งผมว่ามันคงเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้ผมเริ่มอ่านหนังสือ ตอนสมัยเรียนอยู่คะแนนวิชาเรียงความผมจะได้เต็มตลอด ที่โรงเรียนมีงานอะไรก็ต้องเสนอหน้าไปประกวดกับเค้าตลอด ได้รางวัลบ้างไม่ได้บ้าง แต่ผมก็สนุกกับมัน จนผมเริ่มรู้สึกรักการเขียนขึ้นมาเรื่อยๆ”

          ก็เพราะเหตุนี้แหละทำให้เขาค่อยๆ เดินเข้ามาในวงการหนังสือ

          “ตอนแรกผมเริ่มจากเขียนกลอนครับ แม้จะยังไม่ได้รวมเล่ม แต่ก็เขียนมาเรื่อยๆ ต่อมาได้รู้จักกับพี่คนหนึ่งเค้าชวนให้ลองเขียนหนังสือดู ผมเลยเริ่มเขียนมาตั้งแต่บัดนั้น ผมถือว่าครั้งนั้นเป็นโอกาสที่ดีในชีวิตเลยครับ แม้ว่ากว่าเล่มแรกที่งานเขียนของผมจะผ่านและได้พิมพ์ต้องใช้เวลากว่า 2 ปีก็ตาม”

          งานเขียนเล่มแรกที่เขาว่าหมายถึง “ความรักกัดขา(วันที่หมาติดปาก)”

          “อันที่จริงนี่ไม่ใช่เล่มแรกที่ผมเขียนหรอกนะครับ แต่เป็นเล่มแรกที่ได้ตีพิมพ์ คือผมเคยเขียนๆๆ และก็ส่งๆๆ ให้ทางสำนักพิมพ์ได้พิจารณาก่อนเรื่องนี้ 2-3 เรื่อง แต่ไม่ผ่าน ซึ่งตอนแรกก็ท้อนะครับ แต่ผมก็พยายามหาคอนเซปท์งานให้ชัดเจน พยายามเรื่อยๆ เข้าพี่เค้าคงรำคาญหรือไงไม่ทราบ งานก็เลยผ่านจนได้(หัวเราะ) ไม่หรอกครับ ผมว่าทุกอย่างอย่ที่ความพยายามมากกว่า ดังนั้นเพื่อนๆ ที่อยากเป็นนักเขียนเหมือนกันแต่ไม่สมหวังในครั้งแรกก็อย่าเพิ่งท้อนะครับ สู้ต่อไปทาเคชิ!”

          แต่ใครจะเชื่อว่าผู้ชายปากจัดขนาดนี้จะชอบฟังเพลงรัก พิศมัยยิ่งนักกับหนังเกาหลี และที่สำคัญคือใฝ่ฝันที่จะเขียนนิยายหวานๆ สักเล่ม

          “จริงๆ ผมชอบหนังสือหวานๆ นะ ดูมันน่ารักดี อย่าของคุณพึงเนตรหรือคุณแก้วตา ผมชอบปกและรูปเล่มของเค้ามาก บทความของเค้าก็อ่านแล้วรู้สึกอยู่ในภวังค์ของความรักดี เคยพยายามจะเขียนตามครับ แต่ทำไม่ได้ เขียนทีไรหมามักหลุดออกมาจากปากกาเสมอ ผมจึงรู้ว่าถ้าเป็นบทความเนี่ย เขียนแบบที่กัดชาวบ้านชาวช่องเค้านี่แหละ มันเป็นตัวเองดี เพื่อนๆ ที่อ่านหนังสือผมยังบอกเลยว่าเหมือนมีผมไปนั่งบ่นๆ ให้มันฟังข้างหู ซึ่งผมก็...ภูมิใจนะ! แต่ถึงอย่างไรก็ตาม ผมก็ยังต้องการที่จะเขียนนิยายหวานๆ สักเล่ม ซึ่งเร็วๆ นี้คงได้เห็นกันครับ ทั้งใน Hug publishing และอักขระบันเทิง ยังไงก็ช่วยติดตามกันด้วยนะครับ”