เชื่อว่าคนเราทุกคนย่อมมีความฝัน...ไม่ว่าความฝันนั้นจะเป็นอะไรและมีแนวโน้มที่จะเป็นความจริง  ได้มากแค่ไหนแต่ก็คงปฏิเสธไม่ได้ว่าเพราะ “ความฝัน” นี่เองที่ทำให้เรามีแรงขับเคลื่อนในการดำเนินชีวิต

             เช่นเดียวกับ “หนิง-สุทธิลักษณ์ มหาวรรณ” เจ้าของนามปากกา “เนสเบอร์รี่” และเจ้าของผลงาน “บวก ลบ คูณ หาร...ให้รักเรานั้นลงตัว” ...ที่เธอมีความฝัน อยากจะเป็นนักเขียนและวันนี้...เธอก็สมหวังแล้ว

             “สมัยเด็กๆ หนิงไม่ค่อยชอบอ่านหนังสือ นอกจากหนังสือเรียนที่จำเป็นต้องอ่านแล้วแทบไม่แตะหนังสืออื่นเลย แต่พอมาช่วง ม. ต้น ได้รู้จักกับหนังสือกลอนที่ในสมัยนั้นกำลังบูมมากๆ พอได้อ่านกลอนบทแรกก็รู้สึกชอบ เริ่มมีความฝันอยากเป็นนักเขียน จึงเริ่มหัดเขียนกลอน พอรวบรวมได้จำนวนหนึ่งก็ส่งไปที่สำนักพิมพ์ด้วยความมั่นใจสุดๆ ว่าเราต้องทำได้ แต่แล้วก็ผิดหวังเพราะว่าไม่ผ่านการพิจารณา”

             แต่ถึงอย่างนั้น...เธอก็ไม่เคยคิดว่าความผิดหวังจากการพยายามเพียงในครั้งแรกจะเป็นคำตอบสุดท้าย เธอเชื่อว่าไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้ ถ้าหากเราไม่ไปทำความรู้จักกับคำว่า “ท้อ”

             แล้ววันนึงความฝันของเธอก็เป็นรูปเป็นร่าง...เธอได้มีโอกาสเขียนบทความเกี่ยวกับความรักร่วมกับนักเขียนหลายๆ คน ในหนังสือของสำนักพิมพ์แห่งหนึ่ง ซึ่งในตอนนั้นเธอก็เพิ่งเข้ามาเรียนต่อในกรุงเทพฯ ได้ไม่นานนัก(ปัจจุบันเธอเพิ่งเรียนจบจากมหาวิทยาลัยรามคำแหง คณะมนุษยศาสตร์ เอกสื่อสารมวลชน)

             “บ้านเกิดของหนิงอยู่ที่จังหวัดแม่ฮ่องสอน อำเภอปาย เมืองเล็กๆ ที่ใครได้มาแล้วก็อยากย้อนกลับมาอีกครั้งกันทั้งนั้น จริงๆ ตอนเด็กๆ หนิงไม่รู้หรอกว่าทำไมนักท่องเที่ยวถึงชอบที่นี่กันนัก ทำไมถึงได้ประทับใจถึงขนาดยอมตื่นขึ้นมาแต่เช้าเพื่อถ่ายรูป อาจเป็นเพราะตอนนั้นหนิงยังเด็กเลยไม่รู้ค่าของสิ่งใกล้ตัวน่ะค่ะ แต่ตอนนี้หนิงเข้าใจแล้วว่าถนนที่หนิงเคยเดินผ่านมาชั่วชีวิตแท้จริงแล้วสวยงามแค่ไหน”

            ถึงแม้ว่าเธอจะเคยมีผลงานการเขียนมาแล้ว แต่นั่นก็เป็นเพียงการเริ่มต้นความฝัน ที่ถือว่ายังไม่สมบูรณ์นัก จนเมื่อเธอได้หันมาจับปากกาอีกครั้ง และถือว่าครั้งนี้เองที่เป็นการสมหวังแบบจริงๆ จังๆ ครั้งแรก เพราะ “บวก ลบ คูณ หาร...ให้รักเรานั้นลงตัว” เป็นงานรวมเล่ม(ประเภทบทความ) แบบเดี่ยวๆ คนเดียว ไม่เอี่ยวใคร

            แล้วอย่างนี้จะไม่ให้เธอรู้สึกตื่นเต้นได้ยังไงล่ะ!! 

             “วันหนึ่งหนิงไปกินข้าวกับเพื่อนๆ แล้วเขาก็แนะนำสำนักพิมพ์อักขระบันเทิงให้รู้จัก บอกว่าทำไมไม่ลองส่งงานไปที่นี่ดู เพราะเขาเคยอ่านงานของหนิงแล้วเห็นว่าบทความที่เขียนน่าจะเหมาะกับสำนักพิมพ์นี้ ก็เลยกลับไปดูต้นฉบับที่เขียนเก็บไว้ ซึ่งมีอยู่หลายชุดมากๆ เลยคิดว่าแทนที่จะปล่อยให้ความฝันสูญเปล่า ทำไมเราไม่ทำให้มันมีค่าขึ้นมาล่ะ เลยรวบรวมต้นฉบับส่งไปที่สำนักพิมพ์ ส่งไปทั้งๆ ที่ไม่ได้วางคอนเซปท์อะไรเลย เนื้อหาของงานเขียนก็ค่อนข้างกระจัดกระจาย พี่ๆ ก็เลยให้เอางานกลับมาแก้ไขใหม่ ซึ่งก็ต้องใช้ความพยายามอีกพอสมควร ดีที่มีพี่ๆ ที่อักขระบันเทิงคอยแนะนำตลอด หนิงเขียนส่งไปอยู่หลายรอบจนในที่สุดต้นฉบับก็ผ่านค่ะ”