“สมัยเด็กๆ ที่บ้านไม่ค่อยสนับสนุนค่ะ แต่จอยก็พยายามอธิบายว่ามันคือความสุขของจอย ยิ่งคุณพ่อนั้นยิ่งไม่สนับสนุนเอาเสียเลย ท่านคงมองไม่เห็นว่ามันจะเอาดีได้มังคะ คงเชื่อว่ามันยึดเป็นชีวิตไม่ได้ และท่านก็หวังให้ลูกรับราชการมากกว่าด้วย แต่ตอนนี้ก็เลิกว่าแล้วล่ะค่ะ นับแต่เห็นนิยายเรื่องแรกของจอยพิมพ์เสร็จเป็นรูปเล่มท่านก็เลิกบอกว่า “พ่อว่าอย่าเขียนเลยดีไหม” กลายเป็นว่าตอนนี้คุณแม่จะเริ่มว่าแทน เพราะกลัวจอยไม่หลับไม่นอน เอาแต่เขียนหนังสือหามรุ่งหามค่ำนั่นแหละ”

             นวนิยายของ “อาพัชรินทร์” นั้นเห็นได้ชัดว่าค่อนข้างออกไปในทาง หวาน- เศร้า-ซึ้ง กึ่งโรแมนติก นั่นจึงทำให้หลายคนมองว่า “อาพัชรินทร์” ตัวจริงก็น่าจะเป็นผู้หญิงหวานและโรแมนติกด้วย

             แต่จริงหรือเปล่า?

             “โอย...ทำเอาตอบไม่เป็นเลยนะเนี่ยพี่ (หัวเราะ) อืม...เอาเป็นว่า “อาพัชรินทร์” ตัวจริงเป็นคนช่างรู้สึกค่ะ ไม่หวาน แต่หนักไปทางเศร้า และเป็นคนขี้เหงาอย่างร้าย”

             เพราะอย่างนี้กระมัง...เวลาจอยเขียนนิยาย...จึงเขียนไปร้องไห้ไป...ไม่แพ้คนอ่านเลยเชียว

             “จะมีตอนให้ต้องร้องไห้ทุกเล่มแหละค่ะ แบบว่ากำลังคิดๆ ว่าต้องเขียนแบบนั้นแบบนี้ กับบทหวานๆ ก็เขิน นั่งยิ้มแล้วร้อง อุ๋ยๆๆ อยู่คนเดียว หรือในบทเศร้า ก็น้ำตาก็ไหลซะ จนบางทีต้องหยุดไปทำใจก่อนค่อยกลับมาเขียนใหม่ เคยคิดเหมือนกันว่าอีกสองสามวันข้างหน้าจะกลายเป็นบ้าเพราะเขียนนิยายหรือเปล่าเนี่ย”

            ถึงอย่างนั้นก็เถอะ...คงปฏิเสธไม่ได้ว่าใครที่ได้อ่านตัวหนังสือของเธอแล้ว มักจะเกิดอยากสนิทสนมและรู้จักเธอกับตัวจริงๆ ของเธอแทบทุกคน และส่วนใหญ่ก็สมหวัง...ด้วยการเป็นเพื่อนกันทางอีเมล์

            “จอยจะลงอีเมล์ไว้หน้าคำนำค่ะ ก็เลยจะมีเพื่อนๆ ที่อ่านเมล์เข้ามคุยด้วยบ้าง ส่วนใหญ่ที่เมล์มาเป็นประจำ จะเป็นนักศึกษากับเด็กนักเรียน นิสัยใจคอก็ต่างกันไป แต่ช่างฝันและก็น่ารักเหมือนกันหมดทุกคนเลย ที่คุยกันก็มีเรื่องเรียน เรื่องการใช้ชีวิต เรื่องความรัก เหมือนพี่กับน้องคุยกันน่ะค่ะ กับบางคนก็วางโครงการเก็บเงินจะไปเที่ยวด้วยกัน ซึ่งก็ยังไม่รู้เลยว่าจะไปได้ปีไหน บางคนที่อยู่ใกล้ๆ ก็นัดกินข้าวกินกาแฟด้วยกันบ้าง ส่วนเพื่อนนักอ่านที่เป็นวัยทำงานแล้ว มักจะส่งบทความดีๆ มาให้อ่านเสียมากกว่า”

             และคำถามที่จอยมักได้ยินอยู่เสมอก็คือ “เอาแรงบันดาลใจในการเขียนนิยาย” มาจากไหน?

             “ก็จากแวดล้อมตัวเองนี่แหละค่ะ จับเรื่องโน้นมาใส่เรื่องนี้ จับคนโน้นมาผสมคนนี้ แต่โดยส่วนใหญ่จะเขียนถึงในสิ่งที่จอยชอบ จะว่าหากินง่ายก็ได้นะคะ แต่ว่าเมื่อได้เขียนถึงสิ่งที่ชอบมันก็มีความสุขทุกครั้งที่เขียน เลยมักจะเขียนถึงสิ่งที่ชอบ มีแรงดลใจมาจากสิ่งที่ชอบเสมอๆ”

             หากแต่แรงบันดาลใจที่สำคัญที่สุดในตอนนี้ก็คือ...คนอ่าน จอยบอกว่าคนอ่านคือแรงใจสำคัญที่ทำให้เธอบอกกับตัวเองว่า...ตราบใดที่คนอ่านมีความสุขที่จะอ่านงานของเธอ เธอก็จะเขียนให้ด้วยความสุขเช่นกัน

             “ขอบคุณที่หยิบตัวอักษรของจอยขึ้นมาอ่านค่ะ ยังไงก็ขอฝากผลงานชิ้นต่อไปๆ ด้วย แล้วก็ถ้ามีโอกาส ว่างๆ และมีเวลา...กาแฟด้วยกันสักแก้วนะคะ”