ตัวตนของ 'ไผ่หวาน'

* ครอบครัวสนับสนุนไหม *

      ที่บ้านก็สนับสนุนค่ะ ท่านก็ไม่ได้ว่าอะไรที่จะรักทางด้านนี้ ปกติพ่อเป็นคนชอบอ่านหนังสืออยู่แล้ว (แว่วๆ จากแม่ว่าพ่อเองก็เคยเขียนเรื่องสั้นส่งสำนักพิมพ์สมัยหนุ่มๆ กับเขาเหมือนกันนะ ^^) แล้วตอนนี้พอลูกสาวได้มีงานเขียนเป็นของตัวเองบ้าง พ่อก็หันมาอ่านนิยายรักโรแมนติกแบบผู้หญิงแทนบ้างเหมือนกันค่ะ

* ไอเดียบรรเจิด *

      ส่วนมากจะมาจากคนรอบข้างค่ะ จากเพลงที่ฟังบ้าง บางครั้งฟังเพลงก็จะจินตนาการพล็อตได้ยืดยาวเป็นเป็นขบวนรถไฟ (เวอร์ไปไหม) บางเรื่องไม่เคยเกิดขึ้นกับตัวเอง ไม่เคยเกิดกับเพื่อนแต่ก็คิดขึ้นมาประเภทว่าด้นเรื่องสดๆ เลยก็มี ข้อมูลที่เขียนลงในหนังสือส่วนมากจึงมาจากทุกที่ร่วมๆ กันแหละค่ะ ส่วนเวลาในการเขียนนิยายนั่น ถ้าจะตอบตามความจริงก็คือ เขียนได้ทุกที่ทุกเวลา กินข้าว ดูหนัง ฟังเพลง ขณะที่ฟังอาจารย์สอนพล็อตนิยายยังประทุขึ้นมารวดเร็วยิ่งกว่าวิชาทีเรียนซะอีก -_- แต่เวลาที่จะเขียน เป็นจริงเป็นจังได้ก็คือช่วงเย็นหลังกลับบ้านหรือไม่ก็วันหยุด ร่วมทั้งวันที่คอมฯ และเน็ตที่บ้านพร้อมใจสามัคคีกันด้วยนะคะ

* ตัวตนของ ‘ไผ่หวาน’ *

      โดยส่วนตัวเป็นคนชอบมึนค่ะ 555+ คือเวลาที่อยู่ร่วมกลุ่มกันเยอะๆ แล้วใครพูดอะไรมา เราฟังแล้วเหมือนจะเข้าใจนะ แต่พอมีคนถามย้ำว่า ‘เข้าใจไหม’ เราก็จะเกิดอาการแบบว่า ‘ฮะ อะไรเหรอ ?’ คือสรุปว่าเขาพูดอะไรกัน ไอ้ที่ฟังๆ จำๆ มา สรุปว่าเอาเข้าจริงไม่รู้เรื่องอะไรเลย ตัวจริงจะนิ่งๆ ค่ะ ไม่ค่อยพูด…ดูเรียบร้อย (ก๊ากกกกก) โลกส่วนตัวจะสูงนิดนึง คือถ้าไม่รู้จักจะไม่ยุ่งด้วยเลย หรือรู้จักบางทีก็ไม่อยากยุ่งเหมือนกัน (เอ๊ะ~ ยังไง ??) จะไม่ได้เป็นมองโลกในแง่ดีจ๋าเหมือนกับญี่ปุ่น แล้วชีวิตก็ไม่รันทดขนาดแพรวานัก แต่อ๊อฟจะเป็นคนที่ถ้าสนิท ถ้ารู้สึกว่าไว้ใจได้จริงๆ เราถึงจะแสดงความบ้าๆ ในตัวออกมา แต่ถ้าอยู่คนเดียวเมื่อไรก็จะเฉยๆ มึนๆไปตามเรื่องตามราวอ่ะค่ะ

* คิดว่าคุณสมบัติที่ดีของนักเขียนที่ดีคือ ? *

      อืม...ยังไงดีล่ะ ตอบยากจัง นักเขียนที่ดีน่าจะมีความรับผิดชอบต่องานที่เขียน ไม่ใช้งานเขียนของตัวเองเป็นเครื่องมือที่ทำให้คนอื่นเดือดร้อน สักแต่ว่าเขียนไปโดยไม่รู้เลยว่าเรื่องของเรานั้นมีข้อมูล มีความจริงมากน้อยแค่ไหน นักเขียนที่ดีควรจะรับฟังคำติชมแนะนำของผู้อ่าน(ที่ดี)ได้เช่นกัน เพราะผู้อ่านก็มีสองประเภทเหมือนกันค่ะ ติเพื่อก่อ กับติเพื่อทำลายให้เราหมดกำลังใจเล่น เราก็ต้องดูนิดนึงเหมือนกัน และที่สำคัญอยากเป็นนักเขียนที่ดีต้องไม่ละเมิดความคิดจากงานผู้อื่นมาเป็นของตัวเองด้วย พวกลอกงานทั้งหลายโดยหวังว่าคุณจะได้มีผลงานเป็นของตัวเอง แล้วถือเอาว่านั่นเป็นความคิดที่กลั้นมาจากสมองน้อยๆ(ที่ไม่ค่อยจะมี) ของคุณ คนพวกนี้ไม่สามารถเรียกตัวเองว่าเป็นนักเขียนที่ดีได้หรอกค่ะ เรียกว่าเป็น ‘ผีนักลอก’ ดีกว่า คอยผลุบๆโผล่ๆ จับได้ก็โชคดีหน่อย จับไม่ได้ก็หลอกหลอนคนอื่นต่อไป ไม่เห็นน่าภูมิใจสักนิด

      ถ้าใครที่อยากเป็นนักเขียนนะคะ คงจะย้ำคำเดิมคำเดียวกับที่เคยเขียนคำนำในหนังสือเล่มแรกในชีวิตว่า อยากเป็นอะไรก็ต้องลงมือทำ ถ้าไม่ลองก็ไม่รู้ว่าสิ่งที่เราคิดนั้น ‘ทำไม่ได้หรือไม่ได้ทำ’ ฝันอะไรต้องไขว่คว้า ต้องพยายาม ถ้ายังยืนอยู่กับที่โดยที่ไม่ลองเดินก้าวแรก ก็จะไม่มีวันถึงเส้นชัยได้เลยค่ะ

* ฝากถึงคนอ่าน *

      ก็ขอขอบคุณมั๊กมาก ... ขอบคุณที่ติดตามผลงานกันมาไม่ว่าจะเรื่องไหนๆ ก็ตาม ขอบคุณที่ช่วยกันอุดหนุนหนังสือเล่มนี้เล่มอื่นๆ และอาจจะเล่มต่อๆ ไปซึ่งเมื่อไรไม่รู้ เหอๆๆ เป็นนักเขียนที่ปั่นนานแต่ปั่นชัวร์นะคะ เอิ๊กๆ ^O^ ยังไงก็ฝากนิยายแล้วก็ผลงานเรื่องต่อๆไปด้วยนะคะ ขอบคุณล่วงหน้าค่ะ จุ๊บๆ